maandag 26 juni 2017

Een beetje een enge beer.

Zo van die stofjes die je hart stalen, die mag je niet in je kast laten liggen. Een restje bruin met blauwe bloemetjes en vlindertjes, dat wordt een ideale beer, dacht ik, en ik begon eraan. Ik begon er vorig jaar in augustus aan. Ik ging op reis en vond het vervelend dat ik geen naaimachine mee kon sleuren op het vliegtuig en had dus wat kleine knuffelprojectjes bij, eventueel zelfs om al met de hand te naaien. 
Daar ben ik moedig aan begonnen, en toen waren we opeens juni 2017.

Ik haalde het pakketje - dat nog steeds te mooi was om in de kast te laten liggen - voor een tweede maal uit de kast, en zette mij achter de machine. Beter. Ondertussen snuffelde Amélie in de lintendoos van mijn overgrootmoeder, en reikte sokkenboordjes aan, en ook een restje tule voor een rokje, en een lintje om de niet zo netjes gestikte tule te verbergen. Dank je Amélie.


Op voorhand had ik besloten een klein hartje op de buik van de beer te naaien. 't Zou dienen als geboortecadeautje voor een schattig meisje, en daar staan hartjes bijzonder goed bij. Hartjes in de ogen, dat leek mij ook wat. De beer die op slag verliefd wordt op dat mensenkind, hoe vertederend.

En toen, toen was de beer af, en keek hij mij aan. Ik werd er een beetje bang van. Ik weet niet precies hoe het komt. 't Is iets met de ogen. Ik heb al knopen bovenop de hartjes gelegd, om te zien of dat beter werd, maar dat was dus niet het geval. Uiteindelijk vind ik de combinaties vlinder-beer ook niet geweldig.




Ik wil geen nachtmerries van een pasgeborene op mijn geweten, en naaide daarom een ander babycadeautje. Met nog een stofje dat mijn hart stal. Maar da's voor een volgende keer.

Ondertussen is de beer al geadopteerd. Die dochter van mij is blijkbaar niet zo kieskeurig. Maar toch een kleine oproep: zien jullie wat het probleem is met de beer, en hoe ik het moet oplossen? Een lieve snoet zou hem toch beter staan.

patroon Beer: Feest in't knutselbos

zaterdag 17 juni 2017

Een Sweet Summersuit.

Gisterenochtend las ik het blogbericht met het prachtige (gratis!) patroon om een zwempakachtig speeldingetje te maken, gisterenmiddag was het genaaid, deze namiddag konden foto's genomen worden tijdens een potje waterpret in ons tuintje, en deze avond staat het op de blog.
 De lintjes zijn heb ik fout afgeknipt en zijn nu te kort, maar dat kan de pret niet bederven. Nu dat de lengte speelproof bevonden is, ga ik die gewoon vaststikken.

Als je vindt dat er te veel foto's bij staan, mijn excuses - 'k heb nochtans al hard geselecteerd. Neem toch even de moeite om door te scrollen naar de laatste foto, want dat snoetje, da's goddelijk. Beloofd.





 






Voilà,van patroon tot blogbericht in een wip. 't Mag ook een keer.

Stof: Qjutie4kids (vorig seizoen)

dinsdag 13 juni 2017

Een poppenbuggy

Het is lang geleden dat jullie nog wat van me gehoord hadden. Daar had dit bericht veel mee te maken. Nu de vermoeidheid over is, keert de naai- en bloggoesting stilaan terug. Nog niet helemaal precies, en ik vind dat nogal ergerlijk, maar kijk, we beginnen klein. Om erin te komen: een nieuw buggyzitje voor mijn poppenmoedertje. Het origineel was - eh - niet echt mijn stijl: iets te roze, en iets te schreeuwerig. Omdat het grijs-roze onderstel wel behouden zou blijven, besloot ik voor de optie 'iets minder roze en iets minder schreeuwerig' te gaan. Een lapje Lily Balou werd uit de lappenmand gehaald, en twee uur later zag ik mijn dame al door de tuin hossen. Kind content, moeder content.

Ik had het vorige hoesje ontmanteld - enfin, niet dat dat veel werk was, want het scheurde al langs alle kanten door - en dat was dan het patroontje voor mijn eigen buggyhoes. Het origineel was afgewerkt met biais, maar ik ben daar niet zo'n fan van, dus heb ik mijn stuk gedubbeld. Da's een dikke plus, achteraf gezien, want de stof is maar aan ene kant mooi, en op de achterkant van die buggy wordt precies toch evenveel gekeken.

En ziehier, het resultaat:





Patroon: oude buggyhoes
Stof: Lily Balou van Mon Depot

zondag 12 maart 2017

#happythings2017

Liesellove is niet vies van een uitdaging, dat weet onderhand iedere doorwinterde bloglezer. Deze keer start ze #happythings2017 op, om bewuster de kleine schoonheden in het leven op de gevoelige plaat vast te leggen. Omdat dat een doel is waar ik mij in kan vinden, doe ik lekker mee.


Ik digitaliseerde foto's terwijl ik vrolijke sokken aanhad, op de carnavalstoet van Ledeberg zagen we leutige veters, die kinders van mij - happy happy happy happy (de dochter houdt van het potje!) happy things, het eerste lenteweekend van het jaar was heerlijk, en ik genoot van het uitzicht op De Krook.










vrijdag 10 maart 2017

Twee Lila's, en tips voor de tweelingnaald.

Veel uitleg behoeft het niet. Ik hou van baby's, en ook van Lila, dus kregen er twee meisjes een jurkje.

 

Omdat ik ondertussen weet dat het gat voor het hoofd voldoende groot is, heb ik het aangedurfd om de rechte naden te verstevigen met vlieseline. Net en strak, yeah baby. Baby, hah.


Ik had lang geleden de tweelingnaald afgezworen, maar kijk, in een Femmanaailes leerde mijn ex-buurmeisje ermee werken, en eigenlijk leek het precies nog wel mee te vallen. 
Tips: 
- Drieg (jawel) eerst je zoom. Doe dat op een halve mm (jawel) van de rand van je stof. Als je dan met je tweelingnaald naait, kun je de driegdraad als middenlijn volgen, en zit de rand van je stof tussen de twee stiklijnen in. Propertjes! Zelfs als je het slechte idee had om een tweelingnaald met een belachelijk dunne breedte van 2,5 mm te nemen, bekom je een mooi resultaat.
- Zet je steeklengte op drie.
- Hecht niet, maar naai gewoon enkele steken over op het einde.
- Trek een beetje aan je stof als je naait. Dit klinkt misschien vanzelfsprekend, maar bij deze tip ging ik dus altijd de mist in, want ik trok aan de stof zowel voor als achter mijn naaivoet. En dat mag niet (je maakt misschien wel je machine kapot, en erger nog, de juf wordt boos). Je leurt enkel aan het te naaien stuk, en 't zou moeten in orde komen.
  


Stof blauwe konijntjes: De stoffenstraat, maar 't is uitverkocht, sorry
Stof flapje: De stoffenstraat


donderdag 2 maart 2017

Carnaval - een Lars

Ik zal niet liegen als ik zeg dat ik vorige week meer dan dertig uur genaaid heb. Gelukkig heb ik dat niet alleen 's avonds gedaan - ook 's nachts, haha, en stiekem ook tijdens een dagje verlof - maar toch, 't was een beetje overkill. Tijdens mijn deadlinenacht wist ik echt niet meer wat ik van de jas moest denken. Ik vermoedde dat ik hem mooi vond, en ik stikte verder. Pas toen ik hem enkele uurtjes later op model zag, wist ik dat het een toppertje was.

Deze jas heb ik ook afgekeken van hier. Alweer: als je beseft wat daar allemaal in kruipt van materiaal en tijd, kun je alleen maar denken dat de verkoopprijs een geweldig goede deal is.

In tegenstelling tot de vlindercape had ik hier wel een pracht van een basispatroon om van te vertrekken. Lars en zijn werkbeschrijving zorgden ervoor dat ik geen zenuwinzinking kreeg. Dank je wel Sharon.

Ik knipte het rugpand in twee delen, net zoals het middendeel van de kap. Bij het assembleren werden daar met jeffitex gevulde stekels tussen geplaatst. Het voorpand werd verknipt, zodat er een buik ingezet kon worden. Veiligheid voor alles, en ik kon het alweer niet laten om reflecterende paspel in het voorpand te verwerken, net zoals in de mouwen.
De kap kreeg een klep (die ik vijf keer heb losgetornd, om daarna te besluiten 'dat het wel goed genoeg was'*), en er werd ook nog een afneembaar staartje voorzien.
Oorspronkelijk was ik van plan om nog een ritsflap te voorzien, mooi de geel/blauw-contouren van de buik meevolgend, maar mijn courage was op. En och ja, geen kat die dat mist, eigenlijk.

Mijn dino was geboren.


Tijdens een weekendwandelingetje merkten we de eerste tekenen van de lente op. Dat doet deugd, als je 't mij vraagt.


Het zou  wel cool zijn om te denken dat Timo hier doet alsof hij een dinoklauw heeft of zo. Peut.  Hij doet alsof hij de ontspanner van het fototoestel indrukt. Mja.



Tijdens een wandeling heeft Timo vaak last van benenmoeheid. Soms ook van voetenmoeheid. Daarom rent hij naar de dichtstbijzijnde bank om even uit te kunnen rusten. Als we hem inhalen, doet hij dat opnieuw. En opnieuw. En opnieuw.

En als dat niet meer lukt, en ik ben in mijn goeie, dan is er nog een benenwagen natuurlijk. 



Hoe noemen ze dat? Blurry, but perfect? Voor mij wel, in ieder geval.

Patroon: Lars van Zonen09
Stof: gekookte wol van Rijstextiles

*hoe het nu zat met die klep van de kap: de flap heeft een boven- en een onderkant. De onderkant van de flap moet je nipter knippen, zodat je spanning steekt op de onderkant van de flap, en die dus niet voor de ogen gaat hangen. Verder verstevigen met dunne, maar zet stevige versteviging, zodat de flap 'staat'. 
Met plezier, ik hoop dat jullie wat minder moeten tornen dan ik. 

zaterdag 25 februari 2017

Carnaval - een vlindercape

Eerst en vooral: ik heb dit kledingstuk volledig nageaapt van een foto die ik op Facebook voorbij zag komen. Wie niet kan naaien, geen zin heeft om uren te appliceren, of vermoedt dat het met de maten wel eens fout kan lopen als je zomaar uit de hand een patroontje tekent (jup), bestel er eentje hier. 't Is zijn geld echt waard.

Wie wel kan naaien, er niet tegenop ziet om een patroontje te zoeken, dat aan te passen, op zoek wil gaan naar véél kleurtjes gekookte wol* (niet gemakkelijk!) en dan los will gehen: zeker doen, 't is zo plezant! 'k Moet er wel bijzeggen dat je er best geen deadlinenaaisel van maakt (jup), want 't is dus wel een werkje. Amai.

't Kind is er gelukkig weg van, en ze gaat er genot van hebben, lang genot, als in zeker drie jaar. Dat weet ik, want de cape past haar broer nog steeds als gegoten. Beter zo dan omgekeerd, en de boer, die ploegde voort.

En dan nu, de foto's. 't Zijn er veel, maahaar - minder scrollwerk voor jullie - 't zouden er meer geweest zijn mocht ze niet recht op haar neus gevallen zijn. 't Bezeke.

Oversized is in, gelukkig.

En ze laat het niet aan haar hartje komen.


Nochtans is ze wel heel blij dat ze haar handjes vindt, af en toe. Met hulp. Maar shh.






Ik heb de Larskap van Zonen09 aan de cape gestikt. Met voelsprieten, zoals in het origineel.

Een andere soort bloedneus dan waar je normaalgezien aan denkt was het teken om de camera op te bergen.

Ik zou jullie nog kunnen vervelen met het feit dat ik dat wel een slim idee vond om ook knopen (pareltjes uit de kringloop!) te zetten in de zijkant, zodat er toch min of meer mouwen gecreëerd worden, of dat ik dat hele jasje een steunstiksel gegeven heb zodat alle naden mooi vallen zonder dat die er doorstikt uitzien, of hoe de binnenkant eruit ziet (in de rapte: warme fleece, een kanten vlindertje van mijn overgrootmoeder dat werd geappliceerd in de zoomboord, en een ophanglusje), maar misschien laat ik dat nog wel zien op Instagram.

Patronen en stoffen: zie tekst 

*Eerst dacht ik 'oei dat is dunne wol', en toen dacht ik 'oef dat is dunne wol', want als je vier lagen opeen appliceert, wil je echt geen te dikke stof. 

woensdag 15 februari 2017

Een winterrokje

Hé, ho, lente, je pakt me op snelheid! 
Ik verwelkom je met open armen, maar laat me toch nog maar snel mijn winterrokje laten zien.

Ik heb dit weekend namelijk een superzacht, heerlijk warm winterrokje afgewerkt. 
Het is een modelletje uit de Knip, met steekzakken en een speels dubbel voorpand. De achterkant valt wat korter.

De stof was te koop bij Mon Depot, in de keuze van By EvaMaria. Ik heb die daar niet zelf gekocht, in de kerstperiode van 2015 heeft Eva stofresten van haar verloot, en deze werd mij toegestuurd. Ik geef toe dat ik hier en daar wat heb moeten chipoteren, maar ik ben o zo blij met het resultaat: met dit heerlijk rokje kan ik zelfs een nieuwe winterprik aan (al hoeft dat helemaal niet hoor).

De chipotage? Mijn taillebanden zijn redelijk schuin van draad, maar 'k heb dat opgelost door er goeie stevige vlieseline in te strijken. Meer chipotage? Ik had net een paar cm te kort, en daarom heb ik met biais omgezoomd in plaats van dubbel om. Daardoor 'staat' het nu een beetje onderaan, en dat vind ik niet fijn, maar ik hoop stiekem dat het met te wassen wat soepeler wordt. En ja, ik heb schrik om het te wassen, maar dat doet er nu even niet toe. De laatste chipotage? Doordat de stof dik is, en er een dubbel voorpand is met steekzakken en heel den kluts, had ik serieus dikke naden. Zelfs bij serieuze uitdunning van die laatste bleven mijn zakken uitpuilen. Mijn juf gaf de tip om trensjes te naaien, en de naadwaarde van de voering blind vast te naaien (met de hand, ja) aan de buitenstof. 'k Heb dat allemaal flink gedaan, en hoewel zij vast zou vinden dat er nog vanalles mee moet gebeuren, ben ik tevreden. 'k Heb het rokje dan ook niet meer meegenomen naar de les. Tijd voor lentegerief, me dunkt!










Patroon: Knipmode september 2014
Stof: selectie By Evamaria (Mon Depot)